زمینه و هدف: (consumption of the epidermis (COE با نازک شدن اپی درم و از دست دادن رت ریج های مجاور با دسته های سلول های بدخیم ملانوسیتی مشخص می شود. هدف از این مطالعه، بررسی اهمیت COE به عنوان یک معیار تشخیصی برای ملانوم بدخیم و ارزیابی ارتباط آن با یافته های clinicopathological بوده است.روش اجرا: در این پژوهش سن، جنسیت، محل ضایعه و پارامترهای آسیب شناسی مانند نوع تومور، ضخامت Breslow، وجود زخم، سطح Clark و COE در 90 مورد ملانوم مورد بررسی قرار گرفت.یافته ها: برخلاف دیگر مطالعات،COE  در بیماران با acral lentiginous melanoma و در نواحی آکرال شایع تر بود.نتیجه گیری: گرچه COE می تواند به عنوان یک معیار آسیب شناختی در تشخیص ملانوم بدخیم استفاده شود، اما همبستگی COE با وجود زخم و سایر عوامل پیش آگهی در ملانوم وجود ندارد.

هدف این مقاله تخمین و تحلیل تابع مصرف بخش خصوصی و برآورد رابطه بلندمدت و مدل تصحیح خطای مصرف در اقتصاد ایران است. دوره مورد بررسی سالهای 1383 – 1338 و روش مورد استفاده روش اقتصاد سنجی با تکیه بر روش همجمعی یوهانس- جوسیلیوس است. نتایج تحقیق نشان داد که مصرف خصوصی و درآمد دایمی همجمع و دارای رابطه بلندمدت هستند و میل نهایی به مصرف در بلندمدت برابر با 0.83 است. بر اساس مدل تصحیح خطا که تغییرات کوتاه مدت مصرف را به تعادل بلندمدت آن ارتباط می دهد، روند تعدیل به سمت تعادل از سرعت بالایی برخوردار است به گونه ای که 73 درصد از انحراف از تعادل در طول یک دوره تعدیل می گردد.

مصرف بخش خصوصی از متغیرهای کلان موثر بر ساختار اقتصادی کشورهاست که خود تحت تاثیر سیاست های دولت و بانک مرکزی از یک سو و عادات و رفتارهای مصرفی فردی از سوی دیگر قرار دارد. اغلب مطالعات تجربی در مورد رفتار مصرفی در بخش خصوصی بر درآمد و درآمد قابل تصرف متمرکز بوده اند. در این مقاله، اثر ثروت های مالی بر الگوی مصرف بخش خصوصی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است. تحلیل اقتصادسنجی با روش حداقل مربعات معمولی در قالب یک تابع مصرف کوتاه مدت و با استفاده از داده های فصلی 1/1375 تا 4/1389 نشان داد که میل نهایی به مصرف ناشی از درآمد قابل تصرف حدود 0.66 و میل نهایی به مصرف ناشی از ثروت مالی حدود 0.16 است. این یافته ها با ساختار کشورهای در حال توسعه سازگار است. لذا سیاست های پولی و مالی بهتر است به گونه ای تنظیم شوند که زمینه کاهش تمایل به مصرف را از طریق اثرگذاری بر ثروت مالی و درآمد قابل تصرف فراهم آورند.

نظریه اقتصادی مختلف در زمینه های گوناگون، یکی از موضوعات مورد توجه اقتصاددانان در زمینه مصرف، طرح نظریه های متفاوت و جدال برانگیز در علم اقتصاد، این پرسش را به ذهن مبتدر می سازد که در تبیین رفتار معرفی جامعه، پیش بینی و برنامه ریزی ها کدام یک از مشوق توابع مصرف کینز، فریدمن، دوزنبری، مادیگلیانی و جزء اینها معیار و ملاک قرار گیرد انتخاب هر یک از این موارد، بالطبع پیامدهای گوناگون را به ارمغان می آورد و هدف ما در این پژوهش، تخمین و تحلیل تابع مصرف بخش خصوصی با استفاده از روش همگرایی و یوهانسن و جوسیلیوس در طول دوره 1385-1338 برای اقتصاد ایران می باشد. نتایج تجربی اقتصادسنجی نشان می دهد که در طول دوره مورد مطالعه، مصرف هر دوره با درآمد واقعی و درآمد واقعی در دوره قبل رابطه مستقیم دارد و تورم دوره آتی اثر منفی روی مصرف دوره فعلی دارد و مصرف با نرخ بهره رابطه غیرمستقیم دارد بدین معنی که افزایش نرخ بهره باعث کاهش مصرف و افزایش پس انداز می شود در ضمن مصرف هر دوره با افزایش سطح عمومی قیمت ها در آن دوره کاهش می یابد و در طول دوره مورد مطالعه، میل نهایی به مصرف بلندمدت 14% می باشد و بر اساس داده های درآمد و مصرف دوره قبل تنظیم می شود در ایران به طور مناسب تری توضیح دهنده رفتار مصرفی است و بدین روی در سیاست گذاری های اقتصادی، طراحی و نگارش تابع مصرف بدین صورت توصیه می گردد.

طی دهه گذشته و به ویژه بعد از بحران مالی جهانی اخیر، برنامه های مالی دولت ها و اثرات آن ها بر متغیرهای کلان اقتصادی، موضوع محوری مباحث بین اقتصاددانان بوده است. مصرف بخش خصوصی نیز از جمله متغیرهایی است که در ارتباط تنگاتنگ با برنامه های دولت قرار دارد. اهمیت موضوع مصرف بخش خصوصی از یک سو و مشکل کسری بودجه مزمن و رشد فزاینده بدهی های دولتی در کشورهای در حال توسعه از سوی دیگر، نیاز به بررسی رابطه این دو متغیر را پررنگ تر می نماید. در این مقاله، اثرات غیر خطی بدهی های دولتی بر مصرف بخش خصوصی در کشورهای عضو اوپک برای دوره زمانی 2012-2000 با استفاده از مدل رگرسیون انتقال ملایم پانلی (PSTR) مورد بررسی قرار گرفته است. بدین منظور از نسبت بدهی دولتی به تولید ناخالص داخلی به عنوان متغیر انتقال استفاده شده است. نتایج برآورد مدل حاکی از وجود رابطه غیر-خطی قوی میان متغیر های مورد مطالعه بوده و یک مدل دو رژیمی با حد آستانه ای 7 درصد و پارامتر شیب 1.8669 را پیشنهاد می کنند. در رژیم اول، بدهی های دولتی اثر مثبت بر مصرف خصوصی دارد اما با عبور از حد آستانه ای در رژیم دوم دارای اثر منفی می باشد. لذا در سطوح بالای بدهی های دولتی، چون احتمال عدم توانایی دولت در بازپرداخت بدهی ها و در نتیجه افزایش مالیات های دریافتی از مردم برای تامین مالی این بدهی ها، بالا است، بنابراین انتظار خانوارها از افزایش مالیات ها در آینده، باعث می شود مصرف جاری آن ها کاهش یابد.